Test Identyfikacyjny

test_identyfikacyjnya

 

Test identyfikacyjny obciążeń organizmu to diagnostyka obecności najczęstszych patogenów zatruwających cały organizm człowieka (pestycydy, substancje rakotwórcze, środki chemiczne, przemysłowe środki toksyczne, grzyby, robaki, metale, candida, pierwotniaki). Obciążenia organizmu mogą powodować bezsenność, zespół chronicznego zmęczenia, powracające przeziębienia, zapalenia zatok, problemy gastryczne, otyłość, bóle mięśni, stawów i głowy, a także nowotwory. 

Bezinwazyjne testy oraz terapie odciążeń organizmu pomogą pozbyć się czynników oddziałujących negatywnie na zdrowie.

Wyniki testu są natychmiastowe.

 

 

TEST IDENTYFIKACYJNY

 

BAKTERIE:

Bordetella pertussis pałeczka krztuśca. Krztusiec (dawna i potoczna nazwa koklusz) – ostra choroba zakaźna układu oddechowego, charakteryzująca się nawracającymi napadami kaszlu i przedłużającą się dusznością. Przebycie krztuśca pozostawia długotrwałą odporność organizmu, ale powtórne zachorowanie jest możliwe.

Borrelia bakteria o kształcie krętka wywołująca chorobę zakaźną boreliozę.  Borelioza jest najczęstszą chorobą odkleszczową.

Campylobacter coli, Campylobacter pylori bakteria wywołująca zakażenia pokarmowe powodujące biegunkę. W statystykach epidemiologicznych schorzeń układu pokarmowego (zwłaszcza krajów uprzemysłowionych) patogen ten wyprzedzać zaczął liczbę najczęstszych dotąd infekcji przypisywanych Salmonella i Shigella 

Chlamydia trachomatis najważniejszy epidemiologicznie i klinicznie gatunek bakterii rodzaju Chlamydia. Szerzy się z człowieka na człowieka drogą płciową, w czasie porodu lub przez bezpośredni kontakt z zakażoną osobą. Bakterie te są częstą przyczyną stanów zapalnych narządu rodnego.

Dyspepsie Coli bakteria wywołująca przewlekły lub nawracający ból brzucha, któremu towarzyszy uczucie pełności w nadbrzuszu, wczesne wrażenie sytości, wzdęcia i/lub nudności.

Enterobacter rodzaj bakterii wywołującej najczęściej infekcje dróg moczowych oraz układu oddechowego.

Enterococcus paciorkowiec  występujący w przewodzie pokarmowym człowieka i innych ssaków. Może powodować zagrażające życiu zakażenia u ludzi, zwłaszcza w środowiskach szpitalnych, w których występuje naturalnie wysoki poziom oporności na antybiotyki. Bakteria ta często występuje w zębach leczonych kanałowo i to miejsce może być pierwotnym źródłem zakażenia.

Escherichia coli pałeczka okrężnicy, która wchodzi w skład fizjologicznej flory bakteryjnej jelita grubego człowieka gdzie spełnia pożyteczną rolę, w określonych warunkach wykazuje chorobotwórczość dla człowieka, wywołując głównie schorzenia układu pokarmowego i moczowego (60-80%) oraz zapalenie opon mózgowych u noworodków (zaraz po Streptococcus agalactiae), ropienie narządów (spowodowane np. nadżerkami, radioterapią lub chemioterapią), zakażenia pooperacyjne itp.

Haemophilus influenzae  pałeczka grypy przenoszona drogą kropelkową, wywołująca głównie zakażenia układu oddechowego. Może wywoływać również zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych – najczęściej u dzieci, zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok, zapalenie nagłośni, zapalenie tkanki podskórnej, przewlekłe zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc.

Klebsiella pneumoniae pałeczka zapalenia płuc,  może spowodować zapalenie płuc, zakażenia w obrębie przewodu pokarmowego, kości, stawów lub układu moczowego. Zarazić się nią można drogą kropelkową – gdy osoba chora mówi, kaszle lub kicha i jednocześnie wydala kropelki śliny zawierające bakterię, która przedostaje się na inne osoby lub drogą pokarmową, np. przez spożycie zakażonego pokarmu, zjedzenie posiłku brudnymi rękami itp. Warto wiedzieć, że jest oporna na większość antybiotyków.

Legionella pneumoniae bakteria wywołująca zakaźną chorobę dróg oddechowych (Gorączka Pontiac – łagodna postać zakażenia, Choroba legionistów – ciężka postać zakażenia)

Neisseria catarrhalis dwoinka nieżytowa odpowiada głównie za nawracające zapalenia dróg oddechowych

Neisseria gonorrhoe  dwoinka rzeżączki wywołująca jedną z chorób przenoszonych drogą płciową – rzeżączkę.

Neisseria meningitidis dwoinka zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, meningokok.

Pneumococcus, Pneumococcus mucosum dwoinka zapalenia płuc, bakteria należąca do paciorkowców nazywana popularnie pneumokokiem. Wbrew swojej nazwie bakteria może wywoływać różnego rodzaju zakażenia inne, niż zapalenie płuc, w tym ostre zapalenie zatok, zapalenie ucha środkowego, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie szpiku, septyczne zapalenie stawów, zapalenie wsierdzia, zapalenie otrzewnej, zapalenie osierdzia, tkanki łącznej i ropień mózgu.

Proteus, Proteus rettgeri bakteria występująca powszechnie w środowisku. Najczęściej powoduje zakażenia układu moczowego.

Pseudomonas aeruginosa pałeczka ropy błękitnej, bakteria wywołującą zakażenie u osób z obniżoną odpornością. Wywołuje m. in. infekcje w obrębie ucha, zakażenia ran, zakażenia układu oddechowego (zwłaszcza u pacjentów z mukowiscydozą i przewlekle mechanicznie wentylowanych), zakażenia układu moczowego, zakażenia gałki ocznej u pacjentów z soczewkami kontaktowymi, jest jednym z najczęstszych patogenów wywołujących bakteryjne zapalenie rogówki.

Salmonella D, Salmonella TP, Salmonella typhimurium inaczej pałeczki paraduru, wywołują dolegliwości żołądkowo-jelitowe, w Polsce najczęstsza przyczyna bakteryjnych zatruć pokarmowych. Najczęściej zmiany chorobowe ograniczają się do przewodu pokarmowego, lecz są one niebezpieczne, bo mogą doprowadzić nawet do zakażenia narządów wewnętrznych  i chorób stawów.

Serratia pałeczka krwawa (ze względu na zdolność wytwarzania czerwonego pigmentu), bakteria może być patogenna tylko dla pacjentów z osłabioną odpornością, ponieważ stanowi biotę fizjologiczną człowieka. Powoduje oportunistyczne zakażenia dróg moczowych i ran, w tym także pooperacyjnych. Może ponadto powodować zapalenie spojówek, rogówek oraz infekcje przewodu łzowego. Jest ważną przyczyną zakażeń szpitalnych, częściowo dzięki dużej oporności na dezynfekcję. U pacjentów z chorobami nowotworowymi może wywoływać zapalenie płuc, posocznicę lub zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych oraz biegunkę u dzieci.

Staphylococcus albus (gronkowiec biały), Staphylococcus aureus (gronkowiec złocisty), bakterie, które najczęściej powodują zakażenia ropne skóry, tkanek podskórnych oraz tkanek miękkich, zakażenia układowe, zakażenia lub zatrucia związane z produkcją toksyn. Sposoby zakażenia: drogą kropelkową, przez kontakt pośredni, przez przedmioty codziennego użytku.

Streptococcus hemolyticus (paciorkowiec hemolizujący), Streptococcus  viridans (paciorkowiec zieleniejący) bakterie te, jeżeli dostaną się do krwiobiegu (np. po ekstrakcji zęba lub stanie zapalnym dziąseł), wywołują zapalenie gardła, a także zapalenia: opon mózgowo-rdzeniowych, płuc, wsierdzia, różę i martwicze zapalenie powięzi.

 

METALE

Aluminium  działa toksycznie na nasz organizm. Wcześniej przypuszczano, że nie jesteśmy  w stanie go zaabsorbować. Dzisiaj wiemy, że jest ono nie tylko absorbowane, ale i że  gromadzi się w organizmie, powodując np. poważne urazy neurologiczne. Międzynarodowe badania pokazały, że zmiany wywołane przez aluminium leżą u genezy choroby Alzheimera.

Arsen Grupą najbardziej narażoną są pracownicy zatrudnieni przy piecach hutniczych. Poza tym duże niebezpieczeństwo zatrucia stwarza woda zawierająca ten pierwiastek. Ludzie spożywający zanieczyszczoną wodę stanowią duży procent ogółu narażonego na zatrucia. Do ostrych zatruć dochodzi po przyjęciu relatywnie dużej dawki arsenu w krótkim czasie. Symptomy takiego zatrucia pojawiają się natychmiastowo. Zazwyczaj powodowane są prze arsynę (arsenowodór). Skutkami ostrego zatrucia arsenem są m.in.: zmiany skórne (np. swędzenie, wysypka, oparzenia bądź rany), podrażnienia dróg oddechowych, zaczerwienienia i łzawienia oczu (zapalenie spojówek), zmniejszenie apetytu, ostre podrażnienie żołądkowo – jelitowe, skurcze mięśni, zaburzenie układu krążenia, łamliwość włosów i paznokci a nawet śmierć na skutek zapaści, którą spowodować może 0,1 – 0,5 g As(III). Chroniczne zatrucia, do których dochodzi na skutek przyjmowania niewielkich dawek przez długi czas, arsenem mogą powodować problemy z: układem oddechowym (perforacje przegrody nosowej, ciągły kaszel, skrócenie oddechu), skórą (zapalenie skóry, łuszczenie) układem krążenia (arytmia serca, nadciśnienie, niedokrwienie kończyn, uszkodzenie składników krwi), układem nerwowym (drgawki, bóle głowy, halucynacje).

Beryl wchłania się do organizmu człowieka przez drogi oddechowe i przewód pokarmowy. Ekspozycja inhalacyjna na beryl i jego związki może być przyczyną ostrego toksycznego zapalenia płuc. Brak jest natomiast danych wskazujących, że narażenie na beryl drogą pokarmową może być przyczyną występowania miejscowych lub układowych zmian i zaburzeń u ludzi. Zaburzenia w układzie oddechowym, niekiedy połączone ze zmianami i uszkodzeniami układowymi, stanowią główne objawy działania toksycznego berylu i jego związków.

Rtęć jest jedynym metalem występującym w „warunkach normalnych” w stanie ciekłym. Wykazuje dużą lotność dlatego rozlana rtęć stanowi potencjalne niebezpieczeństwo zatrucia. Rtęć i większość jej związków jest silnie toksyczna i stanowi częste zanieczyszczenie środowiska. Główną postacią rtęci, która przedostaje się do organizmów żywych i kumuluje się w nich jest dimetylortęć. Toksyczność rtęci polega na niszczeniu błon biologicznych i łączeniu się z białkami organizmu. W ten sposób rtęć zakłóca wiele niezbędnych do życia procesów biochemicznych.

Kadm Kadm jest pierwiastkiem niezwykle toksycznym (wielokrotnie bardziej niż arsen). Uszkadza nerki – niszczy kłębuszki i kanaliki nerkowe, powoduje anemię, choroby kostne (osteoporozę), zaburzenia powonienia, białkomocz. Zmniejsza wydzielanie insuliny, zwiększa utlenianie lipidów. Oddziałuje też niekorzystnie na układ krążenia. Kadm odkłada się również w łożysku matek palących w czasie ciąży. Odkłada się zazwyczaj w nerkach i wątrobie. Znaczne ilości kadmu zawierają rudy cynku i paliwa kopalne (np. węgiel kamienny). W wyniku ich wydobywania i przetwarzania jego znaczne ilości uwalniają się do atmosfery, hydrosfery i gleb.

Chrom W codziennym życiu kontakt z materiałami zawierającymi chrom, takimi jak skóry garbowane chromowo, środki wybielające, farby i lakiery zawierające chrom, może prowadzić do wystąpienia reakcji uczuleniowych. Chrom jest najczęstszą przyczyną zawodowego wyprysku kontaktowego. Większe stężenia chromu sześciowartościowego ma działanie toksyczne, mutagenne i kancerogenne. Przedostaje się do wnętrza komórki, gdzie ulega redukcji do chromu trójwartościowego, który we wnętrzu komórki tworzy związki kompleksowe, między innymi z DNA uszkadzając go tym samym, co może prowadzić w rezultacie do powstania nowotworu.

Nikiel znajduje się w amalgamatowych plombach, bateriach, utwardzanych olejach, wodzie.   Jest rakotwórczy. Zatrucie niklem spowalnia wzrost i niszczy czerwone krwinki. Może sprawić problemy alergikom. Osoby uczulone na nikiel narażone są na zaczerwienienie skóry w miejscu styczności metalu ze skórą.

Kobalt związki kobaltu wchłaniają się drogą oddechową wywołując głównie zatrucia przewlekłe. Bardzo słabo wchłaniają się także przez drogę pokarmową oraz przez skórę. Częściowo ulegają kumulacji. Wydalany jest głównie z moczem. Działa drażniąco i alergicznie na błony śluzowe układu oddechowego i skórę. Działa także drażniąco na szpik, powodując jego przerost w następstwie dochodzi do znacznego wzrostu liczby krwinek czerwonych, doprowadza również do przerostu gruczołu tarczowego, zatrucie kobaltem może prowadzić do kardiomiopatii. Został zaliczony do czynników prawdopodobnie rakotwórczych,

Miedź  zatrucie prowadzić może do zaburzeń pokarmowych i uszkodzenia wątroby. Do zatrucia może dojść na skutek  spożycia roślin, które pochodzą z terenów bogatych w miedź bądź zanieczyszczonych np. nawozami sztucznymi, przedawkowania środków przeciwpasożytniczych, przedawkowania doustnych lub iniekcyjnych leczniczych związków miedzi, skażeń przemysłowych. 

Pallad  alergia na pallad może powodować problemy w jamie ustnej, gdyż metal ten używany jest w narzędziach dentystycznych. Zatrucie palladem objawia się nerwowością, zmęczeniem, utratą pamięci, migrenami, alergiami na inne metale i problemami z układem odpornościowym.

Ołów sole i tlenki tego pierwiastka są trucizną kumulującą się w organizmie. Ołów silnie wiąże się z białkami, enzymami, RNA, DNA. W ten sposób ulega zaburzeniu wiele przemian metabolicznych. Skutkami toksyczności są: zaburzenia tworzenia krwi, nadciśnienie tętnicze, neuropatia, a także uszkodzenia mózgu.

 

PESTYCYDY:

Aldrin

Atrazin

CKW-mix

DDT

Dieldrin

Dichlorvos (DDVP)

Endosulfane

Hexachlophene (HCP)

Lindan

Malathion

Methoxychlor

Paraquat

Parathion

Pyrethroids: Cyflutrin, Fenvalerate, Permethrin, Tetramethrin, 2-4-5-T (Trichlorphenoxy acid)

 

GRZYBY:

Microsporum canis grzyb przenoszony przez psy i koty wywołujący grzybicę drobnozarodnikową.

Trichopyton mentagrophytes

Trichopyton rubrum

Mallassezia furfur

Dermatophyten-mix

 

ŚRODKI CHEMICZNE:

Thiomersal

Phtalic acid

DEHP

 

SUBSTANCJE RAKOTWÓRCZE:

Aflatoksyna (Aflatoxin)

Anilina (Aniline)

Benzopiren (Benzopyren)

Dimetylonitroamina (Dimethylnitrosamine)

 

PRZEMYSŁOWE ŚRODKI TOKSYCZNE:

Carbendazim

Di-Isocyanate (DHI)

Formaldehyd

PCB-Mix

Pentachlorphenol (PCP)

Phenyl-Hg-Acetal

Tributyltinoxyd

 

PIERWOTNIAKI:

Entamoeba histolytica (pełzak czerwonki) jest pasożytem wewnętrznym. Pełzak czerwonki wywołuje pełzakowicę. Wyróżniamy pełzakowicę jelitową (o przebiegu ostrym lub przewlekłym) i pozajelitową. Pełzak czerwonki niszczy nabłonek jelita grubego ale oprócz ściany jelita może występować również w wątrobie, płucach, śledzionie. Zarażenie następuje przez spożycie cyst (np. z pokarmem, wskutek braku higieny). Może wywoływać ostrą pełzakowicę jelitową, przewlekłą pełzakowicę jelitową, pełzakowe zapalenie wątroby, pełzakowy ropień wątroby.

Lamblia intestinalis (lamblia jelitowa) z lamblią można zetknąć się w toaletach, w piaskownicy, a nawet na basenie. Do zakażenia dochodzi drogą pokarmową, gdy zjemy zanieczyszczone lambliami produkty (m.in. muchy są odpowiedzialne za ich roznoszenie), wypijemy skażoną wodę. Pasożyta możemy też przenieść do układu pokarmowego na nieumytych rękach.

 

Trichomonaden (rzęsistek)  jest przekazywany drogą moczowo – płciową z nosiciela na osobę zdrową. Żeruje on w nabłonku pochwy bądź cewki moczowej nosiciela. Miejscem jego bytowania jest pochwa, dlatego też najczęściej diagnozowany jest u kobie, jednak nie wyklucza to występowania rzęsistkowicy u mężczyzn. 

 

INSEKTY:

Pszczoła jad pszczeli może powodować, czasami bardzo silne, reakcje uczuleniowe.

Komar w Polsce komary nie przenoszą chorób, mogą jednak, zwłaszcza u osób bardziej wrażliwych i alergików, wywołać groźną reakcję uczuleniową.

Osa jad osy może powodować, czasami bardzo silne, reakcje uczuleniowe.

 

ROBAKI:

Glista ludzka  to jeden z pasożytów przewodu pokarmowego. Do zakażenia dochodzi drogą pokarmową – najczęściej w wyniku nieprzestrzegania zasad higieny osobistej, zwykle braku nawyku mycia rąk (m.in. po wyjściu z toalety). Źródłem zakażenia mogą być też niedomyte owoce lub warzywa, na których znajduje się jaja lub picie wody podczas kąpieli w stawie czy jeziorze. Na ryzyko spożycia jaj zawierających larwy glisty ludzkiej narażone są zwłaszcza dzieci, które nie mają jeszcze wyrobionych nawyków higienicznych i wkładają do buzi brudne przedmioty z ziemi.

Owsik jest pasożytem należącym do nicieni. Rozwija się wyłącznie u ludzi, najczęściej występują u dzieci. Objawy owsicy, czyli choroby wywoływanej przez owsiki, to przede wszystkim świąd w okolicy odbytu, który nasila się wieczorem i w nocy. Owsikami można zarazić się drogą doustną, mogą dostać się one do organizmu przez połknięcie lub wdychanie jaj. Owsica jest przypadłością bardzo rozpowszechnianą, szacuje się ponad miliard zachorowań w ciągu roku, u dzieci w wieku 5-6 lat. Rozwojowi choroby sprzyja przebywanie w przedszkolu, żłobkach, szkołach czy domach dziecka. Dorośli nie są podatni na zarażenie, ponieważ razem z wiekiem rośnie ich odporność.

Tasiemiec nieuzbrojony jest pasożytem bytującym w przewodzie pokarmowym człowieka. Żywicielem tasiemca nieuzbrojonego jest więc człowiek, jednak larwy pasożytów znaleźć można także w mięśniach bydła. Do zarażenia tasiemcem nieuzbrojonym dochodzi właśnie przez spożycie zalarwionego mięsa bydlęcego – larwy przedostają się do przewodu pokarmowego. W jelicie cienkim rozpoczynają dalszy rozwój. W organizmie człowieka tasiemiec może żyć tak długo, jak długo żyje jego żywiciel. Długość jego może niekiedy dochodzić do 10 metrów.

 

CANDIDA:

Candida albicans jest to grzyb z rzędu drożdżaków wywołujący zakażenia oportunistyczne u chorych z obniżoną odpornością. Podobnie jak w przypadku pozostałych grzybic, także tutaj infekcji sprzyja przewlekła antybiotykoterapia, osłabienie odporności, sztuczne zastawki, cewniki, zabiegi inwazyjne etc. Zazwyczaj kandydozę dzieli się na powierzchowną oraz znacznie poważniejszą uogólnioną. Obecność grzybów w moczu określa się mianem kandydurii.

Candida krusei to drożdżak z rodziny Candida. Ogólne powody zakażenia Candida Krusei to obniżona odporność i zaburzenia mikroflory bakteryjnej. Infekcji sprzyjają między innymi: choroby osłabiające odporność, długotrwałe przyjmowanie antybiotyków, stosowanie hormonalnej antykoncepcji, sterydów, nieprawidłowa dieta (m.in. jedzenie typu fast food, zbyt duża ilość cukrów prostych), brak zachowania odpowiedniej higieny w miejscach publicznych typu basen, siłownia, brak witamin. Candida Krusei to grzyby, które mogą zaatakować nie tylko osoby dorosłe, ale również dzieci.

Candida parapsilosis jest to grzyb z rzędu drożdżaków wywołujący zakażenia oportunistyczne. Jeden z najczęściej izolowanych w przypadkach drożdżyc gatunków Candida (jak również dwa powyższe). Odpowiada on za infekcje Candida u dzieci poniżej 1. roku życia. Zakażenie Candida parapsilosis może prowadzić do drożdżycy pochwy i jamy ustnej, infekcji układu moczowego czy sepsy lub zapalenia wsierdzia.